سابقه آشنایی با مدرسه­ی کارگاهی فیلم نامه نویسی در فرهنگ سینمایی ایران به سال 1372 باز می­گردد با این حال از زمانی که این ایده شکل گرفت تا پخته شد وجامه­ی عمل پوشید قریب به سه سال زمان طی شد یعنی از سال 1369، سالی که شهید اهل قلم آوینی تصدی بخش فیلمنامه­ی حوزه­ی هنری را پذیرفت.
با مروری بر پیشینه­ی مدرسه­ی کارگاهی فیلمنامه نویسی در می­یابیم که روند شکل گیری آن، مثل اکثر پدیده­های فرهنگی، دارای شیبی ملایم و تدریجی بوده است. تصمیماتی که بر مبنای شرایط و ضرورت­ها شکل گرفت و تشکیلاتی که بر پایه­ی امکانات و توانایی­ها برای پر کردن خلا ها محدود شد و یا گسترش یافت .
روند شتاب آلود نیازهای فرهنگی جامعه و حس تکلیف پاسخگویی به آن­ها از طریق سینما برای مسئولین وقت، منجر به دعوت از هنرمندان و صاحب نظران سینمایی به شکل گروهی شد. و این خود مقدمه یی برای تفکرایجاد کارگاه­های نگارشی . تقسیم هنرمندان در گروه های: تاریخ، جنگ، اجتماعی، کودک و … و خرید آثار افراد این گروه به سرعت حوزه ی هنری و مدرسه ی کارگاهی را به عنوان قطبی برای هنرمندان درآورد. وجود علایق روز افزون نسل جوان به سینما باعث شکل گیری بخش آموزش گردید در نتیجه مدرسه ی کارگاهی در سال 1376 بُعد آموزشی به خود گرفت ازآنجا که خیل علاقه مندان فقط به مرکز خلاصه نمی شد بحث آموزش مکاتبه یی نیز برای دوستداران سینما در سراسر کشور مطرح گردید و جامه ی عمل پوشید.